O nadwieszonym elemencie architektonicznym słów wstępu kilka.

Życie pewnej małej grupy społecznej, zwanej również rodziną M., w dużej mierze kręciło się wokół uroczego, acz w niewielkim stopniu zaniedbanego balkonu.

Jak każdy wie na balkonie zawsze odbywają się najlepsze imprezy. Oczywiście dopóki ktoś nie wypadnie z wysokości czwartego piętra, na szczęście naszą rodzinkę takie nieszczęście póki co ominęło. Nie znaczy to również, że poszczególni członkowie owej rodzinki, nie mieli ochoty pomóc komuś przebyć tę drogę. Niemniej jednak póki co nerwy zostały utrzymane na wodzy i do tragedii nie doszło.

Wskazać jednak należy, że przebywanie na balkonie zapewniało niejaką rozrywkę, było również miejscem odpoczynku i ucieczki od najmłodszego członka rodziny, zwanej Aniołkiem, Serduszkiem, Czirliderką, a dla pospołu znanej jako Monika.

Z balkonu najczęściej korzystała osoba zwana Matką, Mamą, Mamusią, a w przypłwach czułości zwana przez swego małżonka Kotkiem. Oczywiście ogół społeczności znał ją jako Agnieszkę o bardzo długim podwójnym nazwisku. Owa Matka, zwana Kotkiem, oddawała się z uwielbieniem, a po części z obrzydzeniem nałogowi tytoniowemu. Jednakowoż nie chcąc truć swej rodziny niezdrowymi wyziewami, sama się wyganiała na balkon celem zaspokojenia swego nałogu. I tak można było ją zobaczyć jak rozsnuwa zasłonę z dymu wokół owego uwielbianego balkonu, czy to w deszczu, czy w śniegu, czy nawet w świetle promieni słonecznych. Głowa rodziny, zwana Ojcem, Tatą, Tatusiem, tudzież również Kotkiem, a przez resztę narodu – Wojciechem, o długim, często przekręcanym nazwisku, również często korzystał z balkonu, celem odpoczynku od ciągłego szczebiotania najmłodszego członka rodziny.

Nie dajcie się jednak zwieść pozorom, balkon to nie tylko źródło nieustającej przyjemności! Aby balkon można było nazwać uroczym i w niewielkim tylko stopniu zaniedbanym, potrzeba było dużo wysiłków i wyrzeczeń poczynionych przez Ojca i Matkę. Moznaby się pokusić o stwierdzenie, że i Serduszko dołożyło swoje wysiłki do nadania balkonowi owego specjalnego charakteru. Wspomnieć również wypada, iż balkon ów stawał się od czasu do czasu prawdziwym polem bitwy. Walka jednak była nierówna i z góry skazana na porażkę. Zapamiętajcie te słowa: z wrogiem, który zrzuca na was swoje fekalia, nigdy nie wygracie.

Niesamowitym jest ile taki, wydawałoby się, przeciętny balkon spełnia funkcji. Jak już się rzekło, jest on miejscem odpoczynku, najlepszą miejscówką na imprezę, polem bitwy, miejscem knucia podstępnych planów, bywa nawet basenem, czy przestrzenią wspomagającą twórcze (lub nie) myślenie. Przede wszystkim jednak balkon jest punktem obserwacyjnym. Usytuowany wysoko nad poziomem ulicy (choć może nie tak wysoko jak balkon mieszkania mieszczącego się na 16 piętrze wieżowca) pozwalał na dokładne badanie wzrokiem sporego obszaru. Widok możnaby nazwać prawie malowniczym. Na wprost skośne dachy obłożone czerwoną blachodachówką wyłaniające się spomiędzy zieleni drzew. Dalej można było dojrzeć gmaszysko wzniesione z czerwonej cegły, zbrązowiałej pod wpływem mijających lat, nad którym górował poczerniały komin, rodzący niechciane skojarzenia z krematorium. Na lewo dojrzeć można było ogromne zielonkawe prostokąty, powszechnie spotykaną pamiątkę po poprzednim ustroju. Dalej poprzez szparel drzew, dojrzeć można było namiastkę cywilizacji w postaci stacji paliw znanej sieci. Na prawo natomiast ciągnęły się szeregi domków jednorodzinnych o różnym stopniu zdewastowania. Matce często serce się krajało, kiedy patrzyła na te piękne niegdyś rezydencje miastowej elity, na których odcisnęło się wyraźnie piętno czasu i biedy.

Wokół wymienionych obiektów wiły się większe i mniejsze uliczki, zapewniające nieustający przepływ ludzko-maszynowy.

Chcąc nie chcąc, Matka podczas częstych wizyt na balkonie stawała się niemym (zazwyczaj) świadkiem owego ulicznego poruszenia.